દેખાડાનું વહેણ

સાજ સજી છે સૃષ્ટિ સુંદરતાના શણગારે, 
સહુ વધી રહ્યા છે આગળ એકમેકના સથવારે.
હું એકલ શીદ વહી જાઉં દેખાદેખી હારે, 
નથી હવા નથી નીર હું, એમ કેમ ઉછળી- કૂદી વધુ એમની હારે,
દેખાદેખીમાં આગળ વધવા જતા ક્યાંય ના મળે આરો.
આ દેખાડાની દુનિયાનો મને ના ગમે  ઝાગઝગારો, 
બસ વધે રાખ્યે તો સમય અને શક્તિનો બગાડ મારો.

Gayatri Desai 

Comments

Popular posts from this blog

સમયની સંતાકૂકડી

વિચારો ના વમળોમાં

વહાલ નો દરિયો